ASOCIACIÓN MUNDIAL DE POESÍA GALLEGA

Comentar

Comentario por Dannu Terra el octubre 23, 2011 a las 6:13pm

Para facer un bon caldiño, fai falta un bon repolo!

Comentario por Ana Arias Saavedra el octubre 7, 2010 a las 12:31pm

MUCHAS GRACIAS A TODOS LOS MIEMBROS DE :ASOCIACIÓN MUNDIAL DE POESÍA GALLEGAPOR SUS AUGUSTAS APORTACIONES.
ANA ARIAS SAAVEDRA

Comentario por Ana Arias Saavedra el septiembre 2, 2010 a las 10:48am

¡ PODE FALAR A MURALLA !

Pode falar a muralla,
ben pode testemuñar,
de ollares ao meu pai,
tanxendo na gaita,
ó derredor da cidade.

Pode falar a muralla,
como reloucaba o aire,
coa dita, de oílo tanxer,
con gran despexo nos dedos.

Con cernello no peito,
no cóbado tempero,
co punteiro arte,
e co soprete enxeño.

Como o aire danzaba,
ó son, das antigas cantigas,
do moito que se abraiaba,
polo son, ca gaita espallaba,
esparexéndoos, ás lonxanías.

De vires, o aire zoando,
de bravo mudaba a maino,
coligado nos dedos danzando,
de oco en oco vibrando.

Pode falar a muralla,
por ela ben albiscar,
como meu pai ameizaba,
pola data de San Froilán,
nos barrios da cidade.

Coa súa enfeitada gaita,
docemente gabexada,
con seu son precisado,
cadora por el aviado,
na beldade ela soar.

Pode a muralla falar,
ó aire ela ceibar,
todo canto con ela falei,
nos anos da miña nenaza,
da teima en min alugada,
de oí-la gaita tanxer.

Pode ela dicir,
Ca vida eu xurdín,
ó son das cantigas,
da nosa galega chaira,
esencia da súa ambrosía.

Ó son delas medrei,
denantes de verbas falar,
das cantigas me namorei,
antes de aprender a xogar.

Por elo ó me alonxar,
da sempre querida terriña,
no intre de oíres unha cantiga,
de gaitas da nosa Galicia,
¡ai!xeme o meu corazón
añorando o son harmonioso.

Pode falar a muralla,
pola morea de empostas,
de ollares ao meu pai,
vestido coa rexional roupa,
lucíndoa moi gabexada,
polo amor á súa chaira.

Tanxendo na ornada gaita,
cantigas da nosa terra,
herdanza dos devanceiros,
que coma meu pai, sendo nenos,
isa angueira sós aprenderon,
quedando arraigados ó vezo.

Pode falar a muralla,
Se o vento orde lle dá,
pola rexouba levada,
de oílo tanxer na gaita,
trala ventá do seu lar.

Pode contarlle ó sentir,
a súa gaita tanxer,
alugados no cerne do ser,
arraigado dende meniño.

Pode dicir se el o quer,
do moito que se reve,
de ser el un dos moitos,
de levaren latente o son,
por Lugo ó derredor,
máis por lonxanos lugares,
ca Lugo eles non pertencen.

Amosando augusta soeira,
senlleira da nosa terra,
cun sorriso nos beizos,
orgullo alugado no peito.

Pode falar a muralla,
por seres ela testemuña,
da xenuína feitura,
face-la gaita falar.

Poñendo na laboura, alma,
sentemento enxebre,
no intre de nela tanxeres,
cantigas dela arrincar.

Pode falar a muralla,
da miña alugada mágoa,
ó non acadares herdar,
a habelencia do meu pai.

Para coma el sentires,
ise inxente pracer,
tanxendo con isa mestría,
coma él soe tanxer,
cantigas da nosa Galicia.

Comentario por Ana Arias Saavedra el septiembre 2, 2010 a las 10:45am

SONS NO CORAZÓN

Adicado a tódolos Galegos/as fóra da súa terriña. Galicia

Entre os fulgores da lúa,
rebuldan sons dunha gaita,
neses lugares que faltan,
persoas que deixaron núas,

Núas néboas e resíos,
camiños, ríos e fontes,
lares que donas e homes ,
lles deron o seu solío,

Solío deron a lugares ,
resollos sen acadaren,
no arrequecemento forxaren,
sense esqueceren dos aires,

Aires da súa terriña,
da que alonxaron chorando,
co corazón malpocado,
chagando neles a espiña,

Espiña do sino mesquiño,
cravada en pel de Galicia,
na teimosía sombría,
xerando despexos prosiños,

Prosiños son pensamentos,
asulagados na nostalxia,
acunchando cal alfaias,
nos sons na lúa en argueiros,

Argueiros de ourivería,
halados de amorosos folgos,
sendo cerniles consolos ,
á xente na lonxanía,

Lonxanía que escolmaron,
forzados pola laceira,
por serlles a sorte arteira,
á terra que gabexaron,

Gabexaron nas soeiras,
ornaron nos seus ventos ,
no sentido sentemento,
estando a face-las beiras,

Beiras que amor afloraron,
ó son da enxebre gaita,
insomne amadora canta,
aos que todo de seu abandoaron,

Abandoaron pai e naiciña,
fala galega levaron,
e na morriña falaron,
evocándoa amorosiña,

Ana Arias Saavedra

Comentario por Ana Arias Saavedra el septiembre 2, 2010 a las 10:44am

- Camiño da miña terra
Docemente adicado ,ós meus sempre, moi amados pais.
Eu son dunha terra pobre,
sendo tamén terra rica,
por pedras que nela cobren,
que aposturaran a bican,
O caminiño de pedras,
o caminiño de lama,
era camiño de estrelas,
de tebras ningunha flama,
Era rueiro florido,
verea de terra bramosa,
era camiño belido,
esgrevia terra amorosa,
Era , quen dera que fose,
camiño da miña terra,
chama que alumando fose,
pegadas que nel tivera,
Camiño agora mirrado,
illado de silvas e toxos,
na invernía enlamado,
no vrao cheíño de coios,
I
Eu son dunha terra pobre,
sendo tamén terra rica,
tampa para xente nobre,
florindo amor lle adican,
Caminiño da miña alma,
caminiño do meu corazón,
verea de brama e flama,
rueiro dalgún fenón,
Meu caminiño de pedras,
meu caminiño de lama,
frío, chuvias e néboas,
de tepedades que clama,
A miña terra recende,
resío na mañanciña,
e no solpor ela prende,
co fulgor das estreliñas,
Meu caminiño de pedras,
de herbas meu caminiño,
testemuñando nas medras,
nos meus inxeles pasiños,
II
Eu son dunha terra rica,
sendo tamén terra pobre,
eu son dun chan no que fica,
raigame de xente nobre,
Era , quen dera que fose,
camiño da miña terra,
camiño de todos hoxe,
como de todos el era,
Un caminiño de pedras,
un caminiño de lama,
camiño na primavera,
brizosa florida brama,
Nos eitos do caminiño,
verea de varudas pedras,
xuntanza dos paxariños,
nas moi vizosas maceiras,
Entre as ramas das pereiras,
rechouchiaban belido,
halando de azo en silveiras,
de labregos compunxidos,
O caminiño ameizado,
cos chíos dos rechouchíos,
trocábase nun engado,
ós meus inxeles olliños,
III
Eu son dunha terra pobre,
sendo tamen terra rica,
eu son dunha terra nobre,
de bondade recondita,
Nese camiño que ía,
cara variados lugares,
ás persoas que por el ían,
lles axexaba os andares,
Empedrado caminiño,
meu caminiño que ía,
a xente de paseniño,
de resollos vagantía,
Camiño cara Ferreira,
a Carteire, Cotoroso,
verea para ir ás feiras,
de ruada mozas e mozos,
Meu caminiño enfeitado,
coa aurora das mañanciñas,
é caminiño murchado,
enchoupado de ladaíñas,
IV
Eu son dunha terra rica,
sendo tamén terra pobre,
vagantía de preguiza,
ben salferida en suores,
No outono meu caminiño,
era beldade en alfombra,
de follas sen ren de brizo,
sedán a pés de labouras,
Camiño da miña casa,
camiño de moita xente,
camiño polo que pasa,
tempadas luíndoo a rentes,
Meu caminiño de pedras,
sen seres camiño chan,
pano era naquelas penas,
que no cerne aloxarse van,
Meu caminiño de flores,
das olorosas candeas,
era camiño de amores,
tamén dalgunhas xenreiras,
Camiño da miña terra,
espello ás miñas olladas,
meu aluguer nas primeiras,
das miñas verbas crebadas,
Meu caminiño de pedras,
de coios meu caminiño,
caminiño quen min xera,
o máis vero cariño,
V
Eu son dunha terra pobre,
sendo tamén terra rica,
eu son de terra que cobre,
na miña xente querida,
En adobío da terra,
terriña cos viu nacer,
terriña miña que lles era,
senso mailo seu padecer,
Miña terriña , meu berce,
terra miña de Freán,
terriña que me coñece,
sen me coñeceres en van,
Terriña da miña casa,
casiña xa doutros donos,
fogar meu polo que pasa,
vento , lóstregos e tronos,
Prediñas do meu fogar,
cáseque todas no chan,
pedriñas todas a chorar,
pola xente que no ceo van,
VI
Eu son dunha terra rica,
sendo tamén terra pobre,
eu son dun chan no que fica,
ronsel de veros amores,
Lufadas dos idos tempos,
levaron consigo palabras,
que levan e traen os ventos,
acariñadas pegadas,
Pegadas da miña xente,
da miña xente querida,
cadora na miña mente,
inherentes de por vida,
Meiró daqueles veciños,
sorrisos , doces carexas,
en dourados polvoriños,
rebuldando coas estrelas,
No corazón , na miña alma,
alugase a miña terra,
desacougada ou en calma,
hilaridades que dera ,
VII
Eu son dunha terra pobre,
sendo tamén terra rica,
camiño polo que sobre,
resón da miña xente fica,
Camiño que ben el coñece,
pucheiros da miña nenez,
berce meu ó que pertence,
unha vida achegada a vellez,
Terriña da miña avoa,
naiciña sempre querida,
por vida cá miña adora,
abeiro da miña vida,
Camiño dos devanceiros,
no meu corazón lembrados,
no caminiño en luceiros ,
trócanse seus pasos dados,
Camiño cara Sirvián,
lufada para parrafeos,
casados Sirvián , Freán,
froito son eu dos seus seos,
VIII
Eu son dunha terra rica,
sendo tamén terra pobre,
camiño no que inda fica,
ronsel de impolutos labores,
No caminiño de pedras,
sen felgos meu caminiño,
lentura que daquela era,
dos embebidos cariños,
Resoa no meu caminiño,
verbas dos meus avós,
caloriña do cariño,
do colo de veciños cós,
Esparexe o caminiño,
alegro de eixes e rodas,
de carros nosos e veciños,
mortos polas costumes novas,
Agora pos da terriña,
terriña na que ben araron,
de maneira amorosiña,
donos e bois guiaron,
IX
Eu son dunha terra rica,
sendo tamén terra pobre,
por arquexantes pelicas,
estrelecidos fulgores,
Eu son dun lar en derrube,
nacenza de inmundo balor,
sendo no antano azúis nubes,
solío en solaina de amor,
Agora no caminiño,
meu caminiño de pedras,
rezuma vasto cariño,
na lisura das maneiras,
Da miña xente querida,
trocada a belas floriñas,
por feitorías sufridas,
perdoadas con blandicias,
Meu camininño de estrelas,
de tebras meu caminiño,
tan ida a fulxencia delas,
como tan rexo o cariño,
X
Eu son dunha terra pobre,
sendo tamén terra rica,
de argueiros que nela cobren,
pensiladas verbas que fican,
Camiño meu de Freán,
camiño cara Guntín,
vieiro polo que non van,
alguén acadaren un fin,
Meu caminiño xa lenda,
vencellado ó meu fogar,
no meu corazón é fenda,
mirando no seu devalar,
Devalo que fixo chorar,
á miña alma de visita,
no xa luído meu fogar,
na paraxe recondita,
Por querela tan florida,
nesa enxebreza bramosa,
estando a ficar manida,
coma unha seiroxa rosa,
Brilando o caminiño vai ,
coligado coas estrelas,
no corazón de meus pais,
por rexelas e querelas,
ANA ARIAS SAAVEDRA

Comentario por Ana Arias Saavedra el septiembre 2, 2010 a las 10:43am

Camino del corazón
Dejo atrás en mi camino,
una amistad fulgorosa,
fragante cual bella rosa,
alevosa en sus espinos.

Espinos en mi camino,
de doloridos a sangrantes,
testificando modales,
de ironías y cinismos.

Cinismos no merecidos,
en mi corazón en flores,
sin sentir duelo de amores,
ni de su ser dolorido.

Dolorido queda el camino,
con hechuras indolentes,
a trueques de deferentes,
en el mas vero cariño.

Cariño quedó en camino,
sementera de ambrosía,
bondad y su alegría,
umbría quedo en camino.

Camino ahora escabroso,
donde antes era belleza,
silente se manifiesta,
penas en suelo amoroso.

Amoroso sigue el camino,
del herido corazón,
cerrado a ruin felón,
creyéndolo genuíno.

Genuíno corazón,
Siéntese muy infausto,
por haberse abrazado,
sintiendo él fruición.

Fruición en decepción,
semejando cristalino,
dejo manchado el camino,
de ensañada ambición.

Ana Arias Saavedra

Comentario por Ana Arias Saavedra el septiembre 2, 2010 a las 10:42am

AIRES MARINEROS

Dedicado a la Infantería de Marina de Ferrol-A Coruña-España

Ya vinieron desde Ferrol,
los marineros a Lugo,
uniformados garridos,
rendirle a la Virgen culto,

La Virgen de la Esperanza,
Reina de todos los mares,
de ríos, fuentes y vientos,
de bravos y sutiles aires,

Vinieron los marineros,
desde Ferrol hasta Lugo,
engalanados dejaron,
sus hálitos impolutos,

Ya recorrieron Lugo,
deferentes marineros,
exornando lucenses aires,
emocionando los vientos,

Alma y corazón de gentes,
sentimientos fervorosos,
al unísono expandieron,
cantándole amorosos,

A la Reina y Señora,
Patrona de los marineros,
Reina de mar adentro,
de tierra , flores , helechos,

Vestida de blanco armiño,
de verde manto vestida,
celestial faz desolada,
en la pena que mancilla,

Recorre calles de Lugo,
ante devotas miradas,
acompañada en cortejo,
por almas afervoradas,

De sus siervos amados,
descollados marineros,
arropados en gentío,
de preces y anhelos,

Cantándolos se hacen quedos,
los aires que emocionados,
escuchan el bello entonar,
eximia beldad coligados,

En la Salve más hermosa,
Jamás en tierra cantada,
Sólo ferrolanos marineros,
con voz a Ella elevada,

Ya vinieron los marineros,
un año más a venerar,
la Virgen de la Esperanza,
haciendo la emoción llorar,
briscando notas al cantar.

AUTORA: Ana Arias Saavedr

Comentario por Ana Arias Saavedra el septiembre 2, 2010 a las 10:41am

Poemas publicados na revista Xistral (textos íntegros) - Paupérrima de amor
Arias Saavedra, Ana
EDITADO NA REVISTA XISTRAL
POLO EXCMO CONCELLO DE LUGO- GALICIA
21 DECEMBRO 2005
Donas que descoñecedes albizaras,
só amosegas de feituras taimadas,
a vos,meu consolo en escritas palabras.

Coñecíchela en fausta, hora para ti,
na máis infausta, para a vida dela,
encomezando na estadía compartir,
encomezou a coñecer, truculencias
das túas mans,teimudas por seu corpo ferir,
encamiñouse cara rotas de bébedas,
grolos , para no seu prosiño oco cubrir,
oco nun tempo, bramosamente a florir.
Paupérrima de amor do teu corazón,
corazón, zumegando dozura enxebre,
buxaina a bailar, ó teu antollo, ferrete
premido,cos teus varudos pés con esforzo,
salferida piola no foxo, coma xoguete,
enzoufandoa con saña, en ludroso lagoto,
sorriso nos beizos,pracer nos teus ollos.
Camiñou por camiñar , coa ollada no chan,
batendo nos tombos, sen endexamais xemer,
tendeu a súa man, para unha esmola pregar,
refocilándose no vezo de beber,
coa vasca de dita,no cerne arelada,
¡esa! cun día en ti creu ver , a través
do sedán mouro, perante da faciana,
pano de néboa, pano de foula pénsilada.
Trocada a malfadada, en corpo e alma, muller
manida en vontade, mazmida de alento,
sombra, cá súa sombra non recoñece,
queixume nos beizos , polo derradeiro,
pola tampa que tape, seu corpo en eivas,
prego aflixido, no dondo do cernello,
artello, cá porta do infindo a achega,
devindo,na máis infausta das penas.
Ben podes ti home, oufanía senter,
ata no teu peito, tanxer ben podes,
da mesquindade dos feitos te rever,
sabido que a pasiños de neno se move,
Tralas ventás, os seus ollos tristeiros,
nen mágoas , nen ledicias, os conmoven,
choída neses idos venturosos tempos,
denantes, do desventuroso teu achego,
Avenllentada pola tétrica estadía,
non pola idade, que aínda lle é pouca,
aseméllase a trasbaiada velliña,
cando ben puidera ser vigorosa dona,
deseño das túas mans, inmundamente impías,
do ludro de fachenda, que a cotián te orna,
erixiche á máis ruín das figuriñas,
escolmando,magnánima materia prima,
Os remorsos no teu corazón non fenden,
coma raposo , na procura vaguexas,
o seu ser , xa hai tempo que non te quere,
alporízase cando o teu nome nomean,
dorido coas chagas ,de bravos tormentos,
prega sosego, e nas chagas postela,
anceio refusado en todo momento,
na efervescencia de carraxento abeiro,
Inerme, fronte a fervenza de aleivosías,
é moi humán, o seu fito desexo,
dese alonxar a Celestiai Estadía,
a senti-lo Divino Agarimo Tenro,
negandollo a natura,por máis que llo pida,
regalándolle tan só , vida de inferno,
achada no altar,nese día de dita,
nesoutros, zoupada sen dó na pelica.

Comentario por Ana Arias Saavedra el septiembre 2, 2010 a las 10:40am

QUERO PENSAR….
Quero pensar que me queres,
inda que ren ti me queiras,
cas túas palabras celmes,
non soen ser alburgueiras,
Quero pensar ca amizade,
sinceira do meu corazón,
non é ela sen piedade,
amorgallada en fruición,
Quero pensar que me levas,
no teu corazón mesquiño,
para enxugarche nas penas,
nelas varrerche o camiño,
O teu camiño fulxente,
de inxente halo ninguén cabe,
sen sairen del candentes,
dun xeito que só Deus sabe,
Quero pensar ¡pobre de min!,
cun día te verás nobre,
deixando de seres ruín,
crendo es ti louzá, eu podre,
Quero pensar¡ pobre inxel!,
por agardar tal momento,
abandoarás teu vezo cruel,
de feituras de tormento,
Quero pensar , ¡Deus o queira!,
te aleute unha feitura,
desa xeitosa maneira,
fundíndote en vera tenrura,
Nesa que soes ti amosar,
en moi adiadas empostas,
logo de moi usada pousar,
onde ti pousa-las xoias,
Para ben te enfeitaren,
neses días de alegría,
estando cós a choraren,
pola túa aleivosía,
De te servires da nobreza,
nese prol do teu benestar,
amosando barileza,
para no teu ben arranxar,
Prego por unha lufada,
có teu ser faga tremer,
decatándose que nada,
perdura sen balorecer,
Que todos sermos inermes,
fermosos todos nós sermos,
menos cando indolentes,
nos cren deles uns servos,
Cando nos cren unha cousa,
pola regalía de lles dar,
anaco de alma amorosa,
por a ben con Deus estar,
Quero pensar cun día ,
deixarás de se-la piola,
que da buxaina ela xira,
logo baténdoa nen ¡ola!,
Ana

Comentario por Ana Arias Saavedra el septiembre 2, 2010 a las 10:37am

NO NOME DO MEU NOME,PRÉSA
En nome meu propio, présa , no meu nome
vos digo, non me alcumedes polo modo
de ser, vou indo en cada dona, en cada home,
barileza de meu, imposíbel , non podo
dar, ante inquedanzas que de min comen,
sería, como desabeiralas de todo,
cando de xocundas rebuldaren soen,
vagantías de penas, quen vosoutros roen!,

Roen , e desolan dun xeito inexorable,
precisando dunhas agarimosas verbas,
de amizades cridas imponderables,
malia que só achedes , efervescencias,
sendo daquela, arelas inacadables,
atopándovos comigo, Présa , en présas
vencellada en xentío, nunhas velocidades
cás veces, a piques me vexo de trousares!,

Trousares, polas carreiras de cotío,
cos degoiros, dunha feitura acadada,
de arranxada, a por anovado feitío,
sen relanzaren nen un chisco de nada,
eu, vouno sentendo , coma un gran fastío,
por viviren desta maneira desacougada,
mesmamente asolados , que no resío,
forzada eu vou , cara variados sitios!,

Sitios , onde se me vexa despexada,
avantando a alancadas cara algures,
eu diría.....cara onde non hai nada,
ó devalaren as xenuínas costumes,
enxugando naquelas perenas magoadas,
alumeando camiños, cal vagalume,
non como agora, tan só cortinas de fume!,

Fume, néboas, gallos a desazados,
cándidos seres que aínda agardan,
celmes palabras, para ben afastalos,
da escuridade, onde ás atoutiñas andan,
nun cernil brado , a seren encamiñados,
ó seren en empostas, anxo da garda,
a súa deferencia, a foron pousando,
halando de lóbregos, logo delourándoos!,

Delourándoos, na adversidade eles se achan,
¡áchanme a min!, en aleivosas entrañas,
teimudas das miñas dilixencias se gaban,
¡pitoñas! sen non saben nen ren disfrutalas,
tan só , cobizosas amoreando van,
chegado o intre, para en herdanza deixalas,
rifas, leas, olladas de esguello, cós no chan,
por mor de min , do moi acesa que me fan!,

Fan de min , toda unha chea de balbordos,
cando eu , ben me quixera apouvigada,
coma nos idos tempos, en mazmidos resollos,
á caloriña da lareira, ben ameizada,
con risadas daqueles delongados contos,
ou se ficando infaustamente apenada,
raro era, non ver corazóns dondos,
a taparen buracos , de impíos foxos!,

Foxos , que arestora se soen chimpar,
sen deitar miradas, en miradas pregando,
a min , xa me xeraron ás para eu voar,
mesmo no coche, como camiñando,
para chegar, acadar, e recuncar,
cal céleres polvoriños, remosquexando,
cegando ollos, coitadiños nun fito mirar,
a ollos e padales, por un día os abeirar!,

Abeirar , é sandar feridas no corazón,
ladaíñas da alma zumegando agrura,
xa que de min fan causa sen ningunha razón,
inda se fose nunha senlleira aventura,
mais.......sentendo no feito fruición,
sento pena, vergoña, ó seres negrura,
anguria na meirande dos corazóns,
que ven en min á moura maldición!,

AUTORA: Ana Arias Saavedra

• ‹ Anterior
• 1
• 2
• Siguiente ›
• Página